Lalaland

Bretar - Furðulegur kynstofn

Fri, 09 Mar 2007 17:05:50 GMT

Sólin skín. Fólkið stígur út úr húsunum og býst við að fá nístingskaldan vind í andlitið, en bíddu við . . . það er hlýtt! Með vantrúarsvip hverfur fólkið aftur inni í húsið, skilar jakkanum, og heldur svo glaðvært út í sólskinið - yfirhafnarlaust! Já, það er farið að glitta í vorið. Æ kid jú not!

Það er sagt einhvers staðar að einir mestu stressvaldar í lífinu séu atvinnuskipti, flutningar og barneignir. Að gera eitt í einu er fyrir aumingja. Það sannast best hvort maður sé með bein í nefinu ef maður dembir sér bara beint út í allan pakkann! "Nú, er ég ólétt? Þá ætla ég, áður en barnið fæðist, að flytja ekki bara einu sinni heldur tvisvar, segja upp vinnunni, og fara í atvinnuleit á stað þar sem ég þekki mig ekki rassgat til, sérstaklega af því að atvinnurekendur eru svo áfjáðir í að ráða óléttar konur!" Engin vettlingatök neitt.

En nú er ég sem sagt flutt inn í nýja húsið mitt og get farið í rólegheitunum að búa mig undir fæðinguna - enda ekki seinna vænna. Mér hefur alltaf fundist ég eiga góða samleið með Bretum - annars væri ég nú varla þar sem ég er, í sambúð með einum slíkum og á leiðnni að fæða hálfan svoleiðis - en hvað húsakynni varðar skerst stundum í odda með okkur. Bretar hafa svona almennt ekki verið taldir þeir smekklegustu í heiminum - rósótt gluggatjöld og rósótt sófasett eiga ekki upp á pallborðið hjá mörgum. En spurningin sem brennur hvað mest á mér þegar kemur að innanhússstíl Breta er þessi: "Hvað er eiginlega málið með öll þessi teppi?!?!?!?!" Og þá á ég bæði við gólfteppi og svo bara öll önnur teppi. Teppi á öllum gólfum! Og ef sófinn er slitinn eða skítugur - ekkert mál, hendum bara teppi yfir hann. Teppi yfir öllu! Það sést ekki í neitt því allt er þakið í einhverjum leppum! Þeir eru meira að segja með teppi inni á klósettunum!!!!!!!!!!!!!!!!

Ég veit þið þurfið þess líklega ekki en spáið samt aðeins í þessu. Hversu oft er fólk að standa í að þrífa þessi klósettteppi? Allt annað gólfefni er hægt að skúra og hey prestó - sýklarnir farnir. Mottum hendir maður í þvottavél. En hvað ætlarðu að gera við teppið? Ryksugan gerir bara svo og svo mikið og maður er ekkert að leigja sér teppahreinsivél um hverja helgi. Svo maður stígur hreinn og fínn út úr sturtunni og sekkur beint ofan í skítugt, hlandsýrt teppi.

Og fyrst ég er nú byrjuð að fá smá útrás þá er engin ástæða til þess að vera að einoka sig við teppin heldur taka bara ensk baðherbergi fyrir í heild sinni. Hvað finnst ykkur til dæmis um þetta orð: Rafmagnssturta! Öryggið í fyrirrúmi sko, eða þannig - en svo eru þeir aldrei með innstungur inni á baðherbergjunum. Væntanlega er gert ráð fyrir því að Bretar séu svo vitlausir að geta ekki þurrkað á sér hárið í grennd við baðkar án þess að drepa sig. Og svo eru það kranarnir. Heiti kraninn er öðru megin á vaskinum/baðkarinu, og kaldi kraninn er hinu megin. Þeir eru ekki ennþá búnir að fatta að það er hægt að leiða báða saman í eina pípu í miðjunni og framkalla þannig nokkuð sem kallast VOLGT vatn.

Nú bý ég svo vel að eiga tvö stykki baðherbergi (ligga ligga lái). Annað þeirra er búið einni svona traustvekjandi rafmagnssturtu. Hitt er auðvitað teppalagt (ekki samt hafa áhyggjur ef þið eruð að koma í heimsókn, það er búið að fara nokkrar umferðir með teppahreinsivélinni og ég skal vera búin að kenna Chris að hitta ofaní áður en þið komið)), og með svona skemmtilegum, óblandanlegum krönum. Svo til þess að baðkarið sé brúkanlegt til að fara í sturtu er þarna til taks hvít gúmmíslanga með tveimur stútum sem maður treður á kranana, og á hinum endanum er svo sturtuhausinn.

Já, það er lúxus að eiga tvö bresk baðherbergi.

En restin af húsinu mínu er auðvitað geðveikt flott. Sérstaklega fíni, fallegi garðurinn minn. Þar verður sko haldið partý í sumar. Ykkur er öllum boðið. Og ekkert kippa ykkur upp við það ef ég drepst óvart snemma. Sökum óléttu hefur áður vel þjálfað áfengisþol mitt tekið snarpa dýfu. Þegar ég kemst aftur í drykkjuhæft ástand mun það örugglega taka mig önnur tíu ár að komast í samt horf . . .

Hormónar um vetur

Fri, 09 Feb 2007 16:55:01 GMT

Snjór. Aftur. Í Englandi. Ég er sko EKKI sátt við þessa málaskipan verð ég að segja. Það er ekki eins og ég sé að búast við einhverju hitabeltisveðri hérna úti - hefði haldið eitthvað eitthvað sunnar á bóginn ef ég væri á höttunum eftir svoleiðis - en fyrr má nú aldeilis fyrr fokking vera. Og auðvitað gerist þetta einmitt í þeirri viku þegar ég byrja að vinna hálfan daginn og þarf þess vegna að taka strætó í vinnuna. Ég á sem sagt þrjú skópör til að vera í dags daglega og ekkert þeirra er sérlega vel til þess fallið að vera eitthvað að klöngrast á yfir klaka og ís. Það tók mig hálftíma í gær að komast út á strætóstoppistöð vaggandi eins og ég er á mínum linu liðamótum með bumbuna út í loftið, nottla á glerhálum skóm sem sugu í sig svo mikla vætu að ég var steinhissa á að miðbær Reading var ekki orðinn þurr eftir að ég var búin að fara þar í gegn.

Og svo er ég komin með kvef. Síðan ég flutti út í seinna skiptið, fyrir rúmum þremur árum, hef ég ekki fengið eitt einasta kvef. Eða réttara sagt hef ég ekki fengið eitt einasta kvef í Englandi . . . ég þarf ekki nema rétt að reka nefið út úr Leifsstöð til þess að vera búin að næla mér í kvef og flensu og allan andskotann í hvert sinn sem ég kem til Íslands. En nú er ég sem sagt komin með enskt kvef. Ég auðvitað kallaði þetta yfir mig. Var eitthvað að minnast á það um daginn við Chris að ég hefði ekki fengið kvef svo lengi sem er aldrei góð hugmynd, Ég kýs samt að líta þannig á það að ef ég væri ekki ólétt hefði þetta ekki gerst. Það vita nú einu sinni allir að fóstur eru svolítið frek á öll bætiefnin og allt það sem mæður þeirra láta ofan í sig svo ónæmiskerfið er ekki eins og það á að sér að vera. Því ef það væri það þá ættu þessi ensku kvef ekki roð í mig sko!

En ég sem sagt vaknaði í morgun, öll stífluð og leið frekar ömurlega, en drattaðist samt á fætur. Ég hlýt að hafa verið með óráði því ég ákvað að strauja skyrtu fyrir Chris á meðan hann var í sturtu. Ekki hlæja - ég kann alveg að strauja! En ég var samt eitthvað utan við mig greinilega því í eitt skiptið sem ég teygði mig eftir straujárninu greip ég vitlausu megin í það og sveið sem sagt af mér þrjú fingraför. Ég þaut inn á bað til að setja höndina undir kalt vatn og án þess að fá neitt við ráðið fór ég svo að háskæla! Ég grenjaði og grenjaði með höndina undir bununni án þess að hafa hugmynd um af hverju. Ég meira að segja leit á sjálfa mig í speglinum alla rauðþrútna og með hor og hugsaði hvað í fjandanum ég væri eiginlega að gera en tárin bara gusuðust áfram. Ég sver það - ef ég væri ekki að upplifa þetta hormónastand frá fyrstu hendi myndi ég aldrei trúa þessu!

Chris kom að mér í þessu ástandi inni á baði og fannst þetta bara krúttlegt8|.

Það hefði sosum getað verið verra.

Lengi getur vont versnað . . .

Wed, 24 Jan 2007 13:27:30 GMT

En það er aftur annað mál að þegar maður er fórnarlamb ofvirkrar hormónastarfsemi þá er maður eins og veðrið á Íslandi. Skin og skúrir sitt á hvað en samt aðallega skúrir.

Það getur samt lífgað ótrúlega upp á daginn að bjarga fyrirtæki frá bruna. Manni er bara hyglt sem hetju, sæmdur orðum og baðaður í kampavíni . . . eða gefin ein kampavínsflaska - engar orður reyndar. Yfirmaðurinn minn þreytist samt ekki á því að segja öllum frá því hvað við Chris brugðumst skjótt við og drýgðum mikla hetjudáð. Húsið stendur sem sagt ennþá á tveimur hæðum þökk sé okkur Chris. Það væri engin lygi að segja reyndar að Chris hefði gert þetta allt sjálfur og ég hafi bara staðið við hliðina á honum, en ég ætla alveg að láta það vera að koma með svoleiðis fullyrðingar.

En það var nefnilega þannig í gær að það voru fimm mínútur í að ég væri búin að vinna - síðasta manneskjan til að yfirgefa efri hæðina - og Chris sat og beið eftir mér inni á einni skrifstofunni. Þá fara kastljós sem eru staðsett beint fyrir aftan mig að blikka og frussa mjög svo ógnvænlega og spúðu svo einu litlu, svörtu reykskýi niður til mín. Ég fór af stað og fann forstjórann sem var sammála mér um að svona ættu ljós ekki að haga sér svo hann slökkti á þeim og fór svo að ná í einhvern sem væri fróðari um frussandi ljós.

Á meðan stöndum við Chris og störum upp í loftið þegar hann sér glampa í ljósunum. Hann stígur upp á stól (ég studdi við stólinn, þvílíka hetjan) og lyftir einni loftplötunni og þá skíðlogar allt þar fyrir ofan! Ég stekk af stað til að vara fólk við og missi af þessu tilvalda tækifæri til að setja fjandans neyðarkerfið af stað. Hefur ekki alla alltaf langað til að mölva þessi gler þar sem stendur "Brjótið aðeins í neyð"? Auðvitað hefði ég átt að gera það í staðinn fyrir að hlaupa niður stigann eins og hálfviti.

Niðri voru um það bil sex manns að forstjóranum meðtöldum og ég tilkynni þeim stillilega að það sé eldur í húsinu. Hér í Englandi eru alltaf haldnar brunaæfingar svo allir viti hvað þeir eigi að gera í neyðartilfelli: Yfirgefa bygginguna! Þegar ég tilkynni um eldinn sendir forstjórinn þá út sem eru næstir innganginum en restin fylgir honum beina leið upp til að sjá eldinn:$.

Þegar við komum aftur upp er Chris búinn að finna slökkvitæki og er að slökkva eldinn. My Hero! Forstjórinn biður mig að hringja á slökkviliðið. Ég æði að símanum, tek upp tólið, en neyðist síðan til að kalla "Hvað er númerið?" Mjög töff. Ég kenni óléttunni um. Konan í símanum segir mér að rýma bygginguna en það er ekki séns að ná köllunum út núna þegar þeir eru komnir í ham. Forstjórinn segir að ég geti farið heim svo við Chris yfirgefum svæðið.

Chris hafði víst tekist að slökkva allan eldinn, þó það hafi verið erfitt að sjá það því þetta var fyrir ofan loftið. Slökkviliðið mætti og gekk úr skugga um að öllu væri óhætt en við sátum samt í myrkri í allan morgun á meðan rafvirki skoðaði restina af víravirkinu. Það er búið að segja öllum að við Chris höfum bjargað deginum og við fengum afhent fínasta kampavín í þakkargjöf. Ef bruninn hefði átt sér stað fimm mínútum seinna eða Chris ekki verið á staðnum hefði húsið líklegast brunnið til kaldra kola . . . Svona er að vera hetja í einn dag. Þið getið pantað eiginhandaráritanir í kommentunum hérna að neðan. Og hvað Chris varðar þá megiði skoða en ekki snerta - bara svo það sé á hreinu!

Ps. Snjórinn í morgun kom mjög á óvart. Það styttist ekkert í þetta fokkings vor. Ég er viss um að tíminn sé farin að ganga afturábak. Í mæðraskoðun í enda desember hélt ég að ég væri komin 26-7 vikur á leið en var þá aðeins komin 24. Í mæðraskoðun í gær hélt ég því rökvíslega að ég væri komin 28 vikur á leið. Ég er ekki komin nema 26. Er eitthvað vit í þessu?????

Kæri heimur.

Tue, 16 Jan 2007 14:40:30 GMT

Það eru allir leiðinlegir, ég er búin að fá svoleiðis hundnóg af janúar og það er allt leiðinlegt. Mig langar á djamm. Mig langar í sól. Mig langar að vera á peysunni úti, sötrandi bjór í bjórgarði. Mig langar að reykja þangað til ég verð blá í framan.

En nei. Mín eina nautn er að éta. Éta mat. Éta nammi. Éta allan andskotann. Nema það sem mig langar virkilega í því svoleiðis fæst bara heima á Íslandi. Hlöllabátar. Pítur. Sinnepssósa. Flatkökur með hangikjöti. Lakkrís. Snúðar. Ég gæti haldið svona lengi áfram en ég sé varla á skjáinn fyrir tárunum.

Þannig að það er ekki skrýtið þó maður fitni á meðgöngunni. Og hvað restina varðar útlitslega séð þá má maður varla gera neitt svo ég er orðin næpuhvít með rætur niður að eyrum. Girnilegt.

Og á einhverjum tímapunkti hættum við Chris að vera óaðskiljanlega ástfangin og samtaka í öllu og steríótýpuvæddumst yfir í skilningslausan kall og nöldursama kellingu.

Ég legg hér með fram formlega kvörtun yfir þessu öllu saman og krefst úrbóta ekki seinna en í vikulok.

Með fyrirfram þökk,

Anna Lilja.

Íslensk jól vs. ensk jól

Thu, 21 Dec 2006 17:27:11 GMT

Þá eru þau að renna upp - fyrstu jólin sem maður eyðir í fjarlægu landi burtu frá sinni eigin fjölskyldu. Enginn svínabógur með puru, ekkert malt og appelsín, ekkert jólahjól, maður rembist nú kannski við að elda sinn eigin möndlugraut en það er ekki eins og þeir eigi einhver almennileg hrísgrjón hérna. Ekki einu sinni hægt að kaupa Nóa konfekt í verðlaun. Algjört frat . . .

. . . nei, ég segi bara svona. Það er búið að skipuleggja heilan dag af leikjum og skemmtunum! Morgunmatur klukkan ellefu, beyglur með rjómaosti og reyktum laxi skolað niður með kampavíni í appelsínusafa, svo beint í pakkana. Áður en sest er til borðs fyrir aðalátveisluna, sem samanstendur af kalkúna og öllu tilheyrandi, eru gestir beðnir að koma sér í karakter fyrir morðgátuleikinn sem mun eiga sér stað á meðan við borðum. Ég mun mæta til leiks sem Gabby Gossip, ósvífin slúðurfréttakona, ávallt með skrifblokkina á lofti að hnýsast í einkamál fólks. Við þurfum nú ekkert endilega að dressa okkur upp neitt sérstaklega fyrir þetta en ef einhver er með hugmyndir um hvernig ég get gert mig trúverðuglegri þá væru þær vel þegnar. Ég veit að amma Lewis er búin að redda sér hárkollu og alles þannig að maður verður nú að leggja sig eitthvað fram.

Þegar morgátan er leyst tekur við glens og grín skilst mér. Ætli fólk verði ekki komið í glas þá og það er búið að redda Play Station Sing Star eða einhverju álíka þannig að einhver á eftir að gera sig að fífli. Þetta árið verður það samt alla vega ekki ég af því að ég býst við að vera eina manneskjan sem verður alveg bláedrú. Það er svona spurning hvort það sé hægt að reikna með ömmu gömlu Lewis í edrúmennskuna með mér en ég er ekkert að stóla á það. Undarlegur siður að drekka svona mikið á jólunum segi ég nú bara. Ekki það samt að ef ég væri ekki ólétt myndi ég ekkert vera að kvarta heldur demba mér beint í fjörið. Leiðinda vesen stundum.

Annars er þéttskipuð dagskrá hjá mér alveg fram að jólum. Jólagjafirnar verða kláraðar í kvöld og svo á morgun eftir að við verðum leyst út úr vinnunni með pizzu og öðru góðgæti um hádegið verð ég að drífa mig heim að þrífa. Svo verðum við Chris sett í ömmupössun um kvöldið því sú gamla verður mætt en tengdó var búin að melda sig á djamm og getur því ekki sinnt henni. Ég hlakka nú bara til að hitta höfuð ættarinnar sem sá sér ástæðu til að hringja í mig og óska mér til hamingju með óléttuna þó hún hefði aldrei hitt mig. Hún hljómar eins og klassakelling. En á laugardaginn ætlar svo öll herdeildin að mæta og gera klárt fyrir jólin. Ég er nú allt í einu að fatta að tengdó var að tala um að leggja á borðið og hafa allt reddí fyrir mánudaginn en einhvers staðar verðum við Chris að borða jólamatinn sem ég ætla að elda á aðfangadagskvöld. Þarfnast greinilega nánari athugunar.

Og bæ ðe vei, viss mí lökk því þessi jól verða þau fyrstu sem ég elda sjálf jólamat. Hef ekki beint verið þekkt fyrir að vera einhver domestic goddess í eldhúsinu en ef þetta misheppnast þá verða það alla vega bara ég og Chris sem sveltum. Það er örugglega ekkert hægt að gera þetta almennilegt með ENSKUM hráefnum hvort sem er . . .

Hugleiðing um tengdamæður

Thu, 14 Dec 2006 09:06:23 GMT

Þær eru alls ekki alslæmar. Chris á meira að segja svo góða tengdamömmu að honum er alveg sama þó hún komi og búi hjá okkur, jafnvel í lengri tíma, í sumar eftir að erfinginn fæðist. (Nema hann hafi ekki þorað að segja nei við mig ennþá, hormónafullar konur geta ógnvænlegar.) En það hafa allir heyrt tengdamömmubrandara. Og þegar talað er um erfiðar tengdamæður eru það yfirleitt karlmenn sem teljast þolendur erfiðra skapsmuna þeirra. Það tel ég byggt á alröngum misskilningi. Ef mæður eru erfiðar við maka dætra sinna er það yfirleitt vegna þess að makinn er einfaldlega ekki nógu góður. Ef mæður aftur á móti eru erfiðar við maka sona sinna er það yfirleitt vegna þess að þær geta ekki sleppt móðurhlutverkinu og sætt sig við að önnur kona sé tekin við umsjá erfðaprinsins. En svo er til ein önnur gerð tengdamæðra. Þær sem eru einfaldlega bara frekar - og hafa kannski örlitla tilhneygingu til píslarvættis. Og það geta orðið árekstrar þegar þær eignast tengdadætur sem eru AÐ MINNSTA KOSTI jafn frekar og þær og hafa þar að auki ör-smá-oggu-pínulitla prinsessu-tendensa. Ójá. Þegar mætast stálin stinn er oft ekki von á góðu. Vinur minn spurði mig um daginn hvort ég gerði mér grein fyrir því, nú þegar barn er komið í spilið, að til þess að ég væri laus við tengdó úr lífi mínu væri ekki nóg fyrir mig að hætta með Chris heldur þyrfti tengdó að deyja. "Já, já," sagði ég. "Nei," sagði hann. "Skilurðu þetta? Til þess að þú losnir einhvern tímann við hana þarf hún að DEYJA!" "Já!" sagði ég. "NEI! HÚN ÞARF AÐ DEYJA!" ítrekaði hann . . . og kom mér þar með í skilning um að hvað restina af lífi mínu varðar, þá er tengdó komin til að vera. Eða restina af hennar lífi alla vega.

Það getur samt ekki verið annað en heilmikið í hana varið. Hún ól jú einu sinni Chris upp upp á eigin spýtur og fórst alveg einstaklega vel úr hendi. Svo ég segi bara skál fyrir tengdamæðrum því án þeirra ættum við ekki mennina okkar!

(Chris heldur reyndar þessa dagana að hann sé svertinginn úr Police Academy myndunum sem gat búið til öll hljóðin en það eldist vonandi af honum . . .:$)

Unginn óþekki.

Wed, 06 Dec 2006 08:59:13 GMT

Það er nú það. Barnið ekki fætt ennþá og samt ræð ég engan veginn við það. Getiði hver er ekki á leiðinni að fá nein mömmuverðlaun á næstunni. Það var soldið svona anti-climax að fara í skanna númer tvö, búin að ákveða að fá að vita kynið og spéhræddi erfinginn bara neitaði að sýna sig. Lá í mestu makindum á maganum og glotti til okkar. Við skulum sjá hver glottir þegar ég set það bara í einhver föt alveg óháð kyni. Nei, ég segi svona. Við fengum nú samt mynd af afkvæminu, þó staðan sem það hafi verið í hafi ekki verið kjörin til myndatöku heldur, og það er alveg endemis fallegt. Enda á það ekki langt að sækja það. Og maður getur víst alveg séð það á svona svarthvítum skannamyndum. Jú víst!

Chris hefur a tilfinningunni að barnið sé stelpa. Ég er farin að hallast að því að það sé strákur. (Ef ég hef rangt fyrir mér verður þessari færslu auðvitað hent út hið snarasta) Við munum taka við veðmálum þangað til 1. apríl. Ég áskil mér allan rétt til að skipta um skoðun.

Þangað til næst . . .

Afram gengur

Tue, 21 Nov 2006 17:24:44 GMT

Eins og allir vita tha er engin fjolskylda fullgerd an bils svo vid Chris forum um helgina og fjarfestum i einum slikum. Mer finnst thetta personulega alveg einstakur atburdur thvi eg hef aldrei a aevinni att svoleidis adur. Thad er ekkert sma sem madur er kominn langt i lifinu . . .

Og thar sem madur hefur nu aldrei a aevinni att svona bilprof heldur, er alveg upplagt ad vera alltaf i prinsessuleik og fa bara skutl ut um allt. Hentar mer alla vega storvel.

Svo nu vantar okkur bara hundinn og tha er fjolskyldan ordin fullmyndud.

Svona til gamans aetla eg ad leggja her til tvo daemi um thad hvad hann Chris minn getur verid frammurskarandi fyndinn. Um daginn vorum vid til daemis ad horfa a mynd i sjonvarpinu og thad gerdist eitthvad i henni sem eg engan veginn skildi og hafdi ord a thvi vid Chris. "Ekkert vera lata ther lida illa yfir thvi", sagdi hann tha og klappadi mer a kollinn.

Nokkrum dogum seinna vorum vid aftur ad horfa a sjonvarpid og i thvi var einhver thattur sem fjalladi um brudkaup. Eg man ekki alveg hvad thad var sem eg sagdi, eitthvad hint um ad ef eg aetladi ad gifta mig tha vildi eg nu helst fa bonord upp a romantiska matann, en ekki bara lata thetta gerast af thvi ad thad vaeri kominn timi a thad. "En hverjum aetlardu ad giftast?" spurdi Chris og kom alveg af fjollum . . .

Ef eg vaeri sneggri i tilsvorum hefdi eg sagt ad eg aetladi ad giftast ALVORU barnsfodur minum en audvitad fattadi eg thad ekki fyrr en loooongu seinna.

I odrum frettum er thad helst ad eg er loksins komin i umsjon almennilegrar ljosmodur sem thuklar mann og alles - ekki litid sem eg vard anaegd med thad. Hun gaf mer risamoppu med afslattarmidum og gjofum og meira ad segja alls kyns upplysingum um medgongu og allt sem henni vidkemur. Adur var thad bara fyrir hundaheppni ad eg komst ad thvi ad eg matti til daemis ekki borda Brie eda thurfti ad gera Kegel aefingar en nu hef eg adgang af ollum svoleidis frodleik i thessari handhaegu moppu.

Svo hefur thad lika gerst ad allar heimsoknirnar ad heiman sem eg var buin ad lata mig hlakka til i langan tima eru yfirstadnar. Mamma komin og farin. Halla og Elias komin og farin. Naesti Islendingurinn sem eg a eftir ad hitta verdur orugglega barnid mitt.

En bara svo thid vitid thad oll og svo eg fari svona orlitid inn a vaemnu noturnar (thad ma thegar madur er olettur og uppfullur af hormonum, er mer sagt) tha elska eg ykkur oll og vildi ad thad vaeri ekki svona langt i ykkur. Thad eru ekki allir sem eru svo heppnir ad eiga svona mommu sem getur tekid til inni i hausnum a manni og thad eru ekki allir sem eiga bestu systir i heimi. Nema eg og braedur minir sem eiga bae the vei afmaeli i dag! Til hamingju elsku Joi og Palli. Og til hamingju elsku Hinrik og Haraldur lika. Ad ogleymdri Lilju Maren sem atti afmaeli fyrir stuttu. Og Astarkvedjur til ykkar allra hinna.

Og fyrst eg er ad nota hormonana sem afsokun tha get eg sagt ykkur i lokin fra hegdun minni sem for kannski adeins yfir strikid i gaerkvoldi thegar Chris var ad elda kvoldmat. Eg sofnadi i sofanum og rankadi ekki vid mer fyrr en klukkan half-ellefu en tha hafdi maturinn skemmst og Chris hafdi akvedid ad leyfa mer bara ad sofa fyrst eg var svona threytt - sem hafdi thaer afleidingar ad eg for ad haskaela og var ohuggandi lengi vel. Segid svo ad madur se ekki i almennilegum tengslum vid raunveruleikann. Eg er farin heim ad elda grjonagraut. Yfir og ut . . .

She's back - and she's not alone!!!!!!

Tue, 14 Nov 2006 15:20:04 GMT

Hvad haldidi? Madur tekur ser sma fri fra blogg skrifum og adur en madur veit af er madur ordinn bara ad radsettri konu. Maeli sko ekki med thessu. Nei, an grins, sidast thegar eg vissi almennilega af sjalfri mer var eg ad vinna fyrir mer a pobb svo eg kaemist nu aftur i skola en skyndilega er eg lent a einhverjum stad thadan sem eg a ekki afturkvaemt. Eg bara rankadi vid mer, buin ad umflytjast fra solriku Brighton til Reading, ordin huseigandi og komin meira en fjora manudi a leid.

Thannig ad thad er semsagt spurning, fyrst svona er nu komid fyrir manni, hvort madur fari ad halda uti einhvers konar bloggi thar sem folk getur fylgst med manni takast a vid alvoru lifsins. Eg er t.d. enntha ad venjast thessum vidbrogdum sem oletta virdist vekja hja folki. Flestir karlmenn lata eins og madur se med svona "bannad ad trufla" skilti framan a ser og koma fram vid mann eins og madur se brothaettur. Th.e.a.s. flestir nema hann Chris sem er gjorsamlega onaemur fyrir ollum thessum "konuastondum" svo thad thydir ekkert ad reyna ad notfaera ser thad.

Konur aftur a moti fara alveg yfirum af kaeti, klappa manni a magann og lata rigna yfir mann reynslusogunum. Mer thykir audvitad mjog vaent um ad tilvist thessa ofaedda barns mins skuli vekja svona einlaega gledi hja folki en thad eru samt takmork fyrir thvi hvad madur nennir ad hlusta a sogur af morgum faedingum, eda sogur af thvi hvad nyfaedd born sofa mikid/litid. Serstaklega thar sem madur hefur nu aldrei nokkurn tima haft nokkurn minnsta ahuga a nyfaeddum bornum nema i haesta lagi theim sem eru skyld manni. Og svo er audvitad folkid sem vill endilega hjalpa manni med thvi ad koma med hinar ymsu radleggingar, eins og t.d. ad njota thess ad sofa nuna thvi thad verdi ekki taekifaeri til thess naestu arin. Spyr eg eins og halfviti en er thetta ekki bara soldid mikill OTHARFI!!!!!!!!!???????????

Eins og allir vita thurfa olettar konur a akvedinni umonnun ad halda sem yfirleitt fer fram hja ljosmodur. I minu tilfelli hefur thessi umonnun eiginlega alveg farid FRAMHJA ljosmodurinni. Ljosmaedur eiga ad vigta mann og maela og thukla eitthvad svona a manni, thad hafdi mer skililst alla vega en....

1. timi:

Lm: Thu ert sem sagt olett?

Eg: Jamm.

Lm: Okei, bless.

Eg: (grenj)

2. timi:

Eg: Eg er ad flytja burt.

Lm: Okei, bless

Eg: (grenj)

3. timi (i Reading):

Eg (vongod): Hae!

Afgreidslukona: Thad er einhver misskilningur. Thu att engan tima. Okei, bless.

Eg: (grenj)

Nu er sem sagt komid ad theim fjorda og eg er buin ad akveda ad skella mer hreinlega i setuverkfall nema einhver skodi mg almennilega. Thetta verdur svona svipad og i Fostbraedrasketsinu fordum thar sem konan heimtadi ad laeknirinn thukladi a henni brjostin. Eg mun neita ad fara ut fyrr en einhver er buinn ad snerta mig!!!!!!!!!!!